Η έκθεση αυτή εμπνεύστηκε από το πρότζεκτ μου "head and hand", και από την αρχιτεκτονική ιστορία και τα μοτίβα του ινστιτούτου Γκετε. 

Το έργο έχει επηρεαστεί  από το κονσεπτ της ανακαίνισης/αναδιαμόρφωσης/επανάχρησης χαμένων/ φθαρμένων υλικών κι αντικειμένων. Ως καλλιτέχνης, με ενδιαφέρει η νέα αισθητική που δημιουργείται από την διόρθωση των σπασμένων αντικειμένων.

 

Μέσα από τη διαδικασία της διόρθωσης, προσπαθώ να εκμαιεύσω  τo  πως μπορεί να επαναπροσδιοριστεί η ταυτότητα του χώρου μέσα από τις νέες αλλαγές. 

 

Αυτή η δουλειά θα μπορούσε να παραλληλιστεί με τη θεωρία του Ζακ με Γκοφ, ο οποίος, στην προσπάθεια του να εξετάσει τη λεπτή γραμμή μεταξύ παρελθόντος και παρόντος, χρησιμοποίησε τι παράδειγμα τών γραμματικών ασυγκυριών; Όπου ένας παρελθοντικός χρόνος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για διήγηση του παρόντος, η ένας παροντικός για μια αναφορά στο παρελθόν. Αυτό δείχνει πόσο ευάλωτη και εύπλαστη είναι η σχέση μεταξύ αυτών των δύο χρόνων.

 

Παλιά μοτίβα του ινστιτούτου χρησιμοποιήθηκαν και με τη βοήθεια της τεχνολογίας, κατάφερα να δημιουργήσω πολλά περιγράμματα τα οποία αργότερα κεντήθηκαν πάνω σε ένα από τα έργα της έκθεσης. Μια ουτοπία αστικής αρχιτεκτονικής, ο νέος χώρος επαναπροσδιορίζεται μέσα από χρησιμοποιημένα, φθαρμένα, πεταμένα αντικείμενα τα οποία πλάθονται έτσι ώστε να μπορούν να διηγηθούν μια νέα ιστορία.

"Φαίνεται ότι όλα είναι μια συνέχεια, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η βαρύτητα είναι δεδομένη στο παρελθόν. Δουλεύω στο παρόν με την επιθυμία να αρχειοθετήσω την ιστορία και μέσα από αυτές τις δράσεις δημιουργώ αφηγήσεις που με οδηγούν στο να εστιάσω στο μέλλον."

 

Η τεχνολογία ήταν πάντα ένα τεράστιο κομμάτι παρόν στη ζωή μου και τη χρησιμοποιώ για να εκφράζω, δια μέσω μου, μια σειρά από συναισθήματα, σκέψεις και ιδέες. Στη δουλειά μου χρησιμοποιώ τεχνολογικά μέσα για να διεκπεραιώσω τα έργα μου στην δημιουργική διαδικασία. Σε αυτό το έργο (το έργο με τα λειαουτς), χρησιμοποίησα μια εφαρμογή την οποία έφτιαξα μαζί με προγραμματιστές από το πανεπιστήμιο Φρεντερίκ. Αυτή η εφαρμογή λειτούργησε ως ο έμπιστος μου βοηθός στην δημιουργική διαδικασία: για παράδειγμα, πήρα πολλές φωτογραφίες από το χώρο και της έβαλα στο πρόγραμμα το οποίο αργότερα τις επεξεργάστηκε και γέννησε όλα αυτά τα νέα μοτίβα. Ένα άλλο έργο, το ψυχεδελικό, ήταν η τελική εικόνα που βγήκε από την εφαρμογή, αφού πέρασα μέσα όλα τα δεδομένα του χώρου. Το πλάσμα του συντριβανιού, τελικώς, δημιουργήθηκε επειδή, σαν καλλιτέχνης δουλεύω με τον χώρο και κρατώ συνεχώς στο μυαλό μου το περιβάλλον που με περικλείει και τα δεδομένα που συλλέγω, και δημιουργώ ιστορίες, μύθους, και πλάσματα.

 

To έργο πραγματοποιεί μια χορογραφία ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, μέσα σε έναν ατέρμονο κύκλο που ξετυλίγει μέσα από αντικείμενα που έσπασαν, έλιωσαν και ξανασμιλεύτηκαν από την αρχή. Αυτές είναι οι συγκυριακές ασυνέπειες. 

    © Copyright Kyriaki Costa 2020